Zasada trwałości decyzji administracyjnych to jeden z fundamentów stabilności obrotu prawnego, który chroni obywatela przed nieprzewidywalnością działań administracji. Zgodnie z art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Oznacza to, że po wyczerpaniu możliwości zaskarżenia do organu wyższego stopnia (lub po upływie terminu na takie zaskarżenie), decyzja staje się wiążąca i korzysta z domniemania prawidłowości. Głównym celem tej zasady jest zapewnienie, że raz uregulowana sytuacja prawna strony nie będzie dowolnie zmieniana, co pozwala jednostce planować swoje działania w oparciu o uzyskane prawo czy nałożony obowiązek. Nie jest powiedziane jednak, że takie decyzje nigdy nie mogą zostać zmienione. Nieuzasadnione jest oczekiwanie, że prawne unormowanie praw i obowiązków obywatela nigdy nie ulegnie zmianie na jego niekorzyść. Jednak przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz innych ustaw normujące zasady i tryb uchylania, zmiany lub stwierdzania nieważności decyzji powinny być stosowane w sposób uwzględniający konstytucyjny system wartości.
W polskiej procedurze kluczowe jest rozróżnienie między decyzją ostateczną a prawomocną, które często są ze sobą mylone. Decyzja ostateczna to taka, której nie można już zaskarżyć w zwyczajnym trybie administracyjnym. Taka decyzja podlega wykonaniu, chyba że jej wykonanie zostało wstrzymane. Decyzja wydana przez organ II instancji staje się ostateczna z chwilą jej wydania. Z kolei decyzja wydana w I instancji uzyskuje cechę ostateczności w sytuacji, gdy strona w ustawowym terminie nie wniosła odwołania albo gdy wszystkie strony zrzekły się prawa do odwołania. Decyzja prawomocna to pojęcie węższe. Decyzją prawomocną staje się decyzja ostateczna, której nie można już zaskarżyć do sądu administracyjnego (ponieważ np. termin na skargę minął, skarga została oddalona lub strona zrzekła się prawa do jej wniesienia). Wyłączenie dopuszczalności zaskarżenia decyzji prawomocnej do sądu nie oznacza jednak niedopuszczalności weryfikacji takiej decyzji w administracyjnych trybach nadzwyczajnych. Należy mieć przy tym na uwadze to, że organy administracji są związane oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu administracyjnego, co oznacza, że nie jest dopuszczalne dokonanie przez organ takiej oceny istnienia przesłanek uchylenia lub zmiany decyzji w którymkolwiek z trybów nadzwyczajnych, która byłaby odmienna od oceny prawnej wyrażonej przez sąd w prawomocnym wyroku wydanym w danej sprawie w znaczeniu materialnym.
Trwałość decyzji nie ma jednak charakteru absolutnego, co jest konieczne dla zachowania zasady praworządności. System przewiduje nadzwyczajne tryby postępowania, które pozwalają na wzruszenie nawet ostatecznych rozstrzygnięć w sytuacjach drastycznego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych stwierdzono, że zmiana lub uchylenie albo stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie. Wzruszyć ostateczną decyzję administracyjną można przede wszystkim poprzez: stwierdzenie nieważności decyzji (gdy jest ona obarczona rażącą wadą prawną) czy też poprzez wznowienie postępowania (gdy np. wyjdą na jaw nowe, istotne dowody), a także jej uchylenia lub zmiany, zwłaszcza w przypadku, gdy żadna ze stron nie nabyła prawa. Decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.
