Każda osoba fizyczna, która wykonuje działalność niestanowiącą zgodnie z obowiązującymi przepisami nie musi dokonywać rejestracji działalności w CEIDG. Oczywiście nie istnieją przeszkody, gdyby dana osoba fizyczna zdecydowała się na dokonanie wpisu w CEIDG. Gdyby tak się stało, z dniem wskazanym we wniosku o rejestrację działalności gospodarczej, dotychczasowa działalność nieewidencjonowana stanie się działalnością gospodarczą. W ten sposób, osoba która do tej pory prowadziła działalność nieewidencjowaną, uzyska status przedsiębiorcy.
Do najczęstszych powodów ze względu, na które decydujemy się na prowadzenie działalności nierejestrowanej jest fakt, że nie jesteśmy zobowiązani do zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych i do ubezpieczenia zdrowotnego. Dzieje się tak dlatego, że działalność nieewidencjonowana nie jest działalnością gospodarczą, co oznacza, że nie istnieje tytuł do ubezpieczeń społecznych i do ubezpieczenia zdrowotnego. Wiadomym jest, że na początku prowadzenia działalności osoby które rozpoczynają przygodę z biznesem szukają oszczędności. Składki ZUSowskich, stanowią znaczące obciążenie budżetu, więc aby je wyeliminować bardzo często decydujemy się na uzyskiwanie przychodów właśnie poprzez prowadzenie działalności nieewidencjonowanej.
Kolejną przyczyną, dla której decydujemy się na prowadzenie działalności nierejestrowanej są „korzyści” w zakresie podatkowym. Nie istnieje bowiem konieczność płacenia miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy. Z osiągniętego przychodu musimy się jednak rozliczyć składając do końca kwietnia roku następującego po roku, w którym uzyskała przychód, deklarację PIT-36 – o czym w dalszej części informatora. Przewagą działalności nierejestrowaną nad działalnością gospodarczą jest także brak konieczności płacenia podatku VAT (o wyjątkach w tym zakresie przeczytasz poniżej).
Znaczącym udogodnieniem jest także prowadzenie uproszczonej ewidencji sprzedaży.
